Դյութիչ շուրթերն այդ, աչքերը կանաչ… Ջերոմ Սելինջեր

Ջերոմ  Սելինջերի «Դյութիչ շուրթերն այդ, աչքերը կանաչ»…պատմվածքը սկզբից մինչև վերջ հետաքրքիր էր ինձ: Անհամբերությամբ կարդում էի պարզելու համար, թե ո՞վ էր ալեհերի կողքի կինը, իսկ երբ հասկացա, սկսեց ինձ տանջել մի հարց՝ ինչո՞ւ: Ինչո՞ւ դավաճանություն, անհավատարմություն, երբ քեզ սիրում են, ըստ իս, Արթուրը սիրում էր Ջովաննային: Միշտ չէ, որ մարդն ունակ է վրեժխնդիր լինել իրեն պատճառած ցավերի համար, հատկապես, երբ սիրում է…

Վրեժխնդրության փոխարեն Արթուրը գտել էր իրեն սպանելու դանդաղ տարբերակը՝ հարբեցողությունը, թերևս մարդկային ամենասովորական թուլությունը, որն էլ գուցե դրդել է կնոջը դավաճանության…

Մտածում եմ, գուցե ճիշտ կլիներ գնար այնտեղ, բացահայտել ամեն ինչ, բայց մի՞թե դա կարող էր մեղմացնել վիրավորանքն ու տառապանքը: Մարդկային զգացական աշխարհն այնքան անհատական  է, որ դժվար է ասել, թե ով ինչպես կվարվեր, եթե լիներ Արթուրի, Ջովաննայի կամ ալեհերի փոխարեն…

Տխրեցի, բայց միևնույն ժամանակ հասկանում եմ, որ կյանք է, իսկ կյանքը միայն գունավոր չի լինում…

 

Շնորհակալություն

Հարգանքով՝ Քրիստինե Հովսեփյան

Запись опубликована в рубрике Գրական ակումբ. Добавьте в закладки постоянную ссылку.

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s